JPG na SVG.

JPG i JPEG przechowują ten sam typ obrazu rastrowego. Zacznij od największego dostępnego czystego źródła, zamiast zrzutu ekranu logotypu. Kompresja JPEG może tworzyć poświaty lub małe bloki wokół krawędzi, które wektoryzacja może zamienić w dodatkowe kształty. Logo, Ilustracja i Rysunek liniowy oferują punkty wyjścia dla różnych grafik; porównaj podgląd przed zwiększeniem szczegółowości.

Tryb kolorów pozwala zażądać od 2 do 32 kolorów; źródło może zawierać mniej użytecznych kolorów niż żądana paleta. Czarno-białe używa progu czerni i bieli od 0 do 255, aby zdecydować, które obszary staną się ciemnymi kształtami. Są to konwencjonalne kontrolki przetwarzania obrazu i trasowania; nie użyto generatywnej sztucznej inteligencji.

Szczegółowość waha się od 1 do 5. Wygładzanie krzywych redukuje drobne zmiany krawędzi, podczas gdy Usuwanie małych plamek odrzuca izolowane znaki. Te kontrolki mogą uprościć wektoryzację dotkniętą artefaktami JPEG, ale silniejsze czyszczenie może również usunąć kropki lub małe napisy. Otwórz Dopracuj krawędzie i tło w karcie Krawędzie i tło, a następnie zaktualizuj podgląd po każdej zmianie.

Zachowanie przezroczystości nie identyfikuje obiektu ani nie usuwa jednolitego tła JPG w trybie kolorowym. Wektoryzacja czarno-biała zachowuje ciemne kształty i pozostawia jasne obszary przezroczystymi; wybranie opcji Biały dodaje nieprzezroczyste białe tło. Jeśli potrzebujesz usunięcia tła ze zdjęcia, użyj Image Background Remover przed wektoryzacją i sprawdź wynik.

Wybrany obraz jest trasowany do podglądu przy maksymalnie 1200 pikselach na najdłuższym boku. Porównaj używa dzielnika do sprawdzenia źródła i śladu. Końcowa konwersja trasuje do 2048 pikseli na najdłuższym boku, podczas gdy SVG zachowuje oryginalne wymiary i viewBox. Podgląd może zatem różnić się w drobnych szczegółach od pliku końcowego. Zmiana kontrolki wymaga nowego podglądu, aby pokazać to ustawienie.

Wynik zawiera ścieżki wektorowe, a nie osadzoną kopię oryginalnego bitmapy. Otwórz SVG w kompatybilnym edytorze wektorowym, aby dostosować ścieżki i wypełnienia. Napisy są przekształcane w kształty, a nie rozpoznawane jako edytowalny tekst. Każdy plik wejściowy używa tych samych ustawień i zachowuje swoją nazwę bazową, jeśli to możliwe; zduplikowane nazwy otrzymują przyrostek.